صبر گریخت از دلم! عقل پرید از سرم!

میخواستم مطمئن شوم همانطور که دیگر سراغ من نمیآیی، وبلاگم را نیز نمیخوانی و بعد بنویسم. پُر واضح است که در تمام این چند وقت سوت و کوری، از دستات ناراحت و گاه عصبانی بودم. نوشتن الانام هم دال بر فروکش کردن عصبانیت و یا کم شدن ناراحتیام نیست. تنها مینویسم که حرفهایام را بیرون ریخته باشم و با...

بهار با ما بود از همین اردیبهشت افسانهای، اینی که میگید امروز اومده، بهارِ اول نیست. اصلاً جدید نیست! هر سال داره میاد. همش تکرار و تکرار و باز هم تکرار. بهار امروز رفت... ...

من همواره تکامل خودم را با بودن در کنار دیگری میساختم. شاید در نظر اول شخصیت انگلی به نظر بیاید اما اجازه بدهید که دست کم بهترین تلاشم را برای انتقال درست منظورم بکار ببندم. همان طور که تو امروزِ روز دچار سردرگمی و "ندانستنِ" بزرگ قرن هستی؛ من از دیشب این کرمِ خورندۀ "که چه بشود؟!" افتاده است به جانم و دارد همه چیزِ درونم را میجود و از بین میبرد. رفتهرفته با گذر زمان، تو پُر تر میشوی و انگیزۀ از دست رفته برای زندگیات را باز مییابی و من تهیتر و پوکتر. نقطۀ آغاز جداییمان، شروع سازندگیات میشود و وای بر من اگر یک دم از این سفر خودشناسانه ناخوشنود گردم. همۀ آرزوی من این است؛ به آنچه که از زندگی میخواهی برسی و همۀ بیم من زان که آن روز که براستی "دانستی" برای خیلی از تصمیمات دیر شده باشد....

امپراطور افسانهای چین، چینشی هوانگ، بعد از نبردهای جانفرسا و دراز مدت، بالاخره موفق شد تا کشور را یکپارچه کند و بر اورنگ پادشاهی تکیه زند. اما برای سالهای متمادی خفتان به تن کردن، سرتاسر سرزمینهای پهناور را پیمودن و مغلوب هیچکس نشدن، بیماری لاعلاجی را بر جانش چیره گردانید که از خوردن هر نوع طعام بازماند. همچون بیشتر قصههای کهن، ناگفته میدانید که هیچ طبیبی درمان کارسازی برای پادشاه نداشت. وضع با سکوت پادشاه رو به وخامت گذاشت. وزیر اعظم خاقان چین با خود اندیشید شاید اگر غذایی را که شاه از آن خاطرهای دلپذیر دارد، فراهم آورند پادشاه اعتصاب تحمیلی غذایش را بشکند. درباریان نومیدانه برآن شدند تا بهترین آشپز امپراطوری را به دربار بیاورند. آشپز، پیرمردی بود سالخورده آشنا به تمام دستورات غذایی کهن، پی...

ئ، عدم وجود کلمه مناسب در زبان فارسی که با همزه شروع شود، نه عیب زبان است و نه ناشی از کم حوصلگی من در امر جستجو. همانند بسیاری از مسائل ذهنی و سوالات فلسفی دیگر که من و باقی همقطاران عجیبالخلقهام بخش عمدهای از زندهگیمان را صرف یافتنشان میکنیم در حالی که بیشتر آدمها تازه وقتی، اگر، با این قبیل مسائل برخورد کنند به دنبال جوابشان میروند. این عیب ما، عجایبالمخلوقات، است که بازی سرگرم کنندۀ زندهگی را به معادلهای لاینحل بدل میکنیم. این ما وصله شدگان ناجور هستیم که در عنفوان جوانی همچون پیران استخوان پوک کرده میاندیشم. نه این که بر حسب گذر سالیان دراز در آسیابِ زندهگی این تلِ استخوان را پوک کرده باشیم! نه! سرد و گرم چشیدۀ از حد گذراندهایم ما! انقباض و انبساط دائمی استخوانهایمان است که علت این فرسو...

نمیخوام غرغر کنم. دارم با دفترچه خاطرات وبلاگیام گپ و گفت میکنم. چار روز پیش نوشت که "در جهان زهری است به نام پوزخند..." و چند وقت پیش هم بهم گفت تو زیاد کلکل میکنی. امروز هم بحث این شد که من زیاد از خودم تعریف میکنم. منم گفتم توام مغروری. نمیفهمم چرا انقدر داریم همدیگه رو پایین میکشیم و خودمون رو میبریم بالا. ما باید بیشتر همدیگه رو تایید کینم تا تخریب. گیجی این جاست که من فکر میکنم تاییدش میکنم ولی اون من رو نه. کلکل میکنه، کلکل میکنم، پوزخند میزنه، پوزخند میزنم، این چیزا اصلاً خوب نیست. صمیمیتش کمه. باید چارهای جست....

خروس خون مام رفت بیرون، همۀ ما خواب بودیم. وقتی برگشت که در انتظار خنک شدن چای دوم، گوشی هامون رو چک می کردیم. شش عدد کاسۀ بلوری، بی چک و چونه از تو کیسه درآورد و گذاشت وسط بیت الاحزنِ سفره... دم دمای ناهار بود که کاشف دست به کار "به عمل اومدن" شد. وقتی خود مام گفت: "یک عمره داریم سالاد شیرازی تو کاسه سرامیکی می خوریم. دلمون گرفت! باید از اینور کاسه ببینیم این سبز و سفید و قرمزی ها رو!"...