قربانی

امروز داشتم حساب کتاب میکردم ببینم چقدر گذشته؟ چقدر دیگه از این کابوس مونده؟ سه روز؟ شش روز؟ ناراحتیم رفتهرفته داره به عصبانیت لجام گسیخته تبدیل میشه. توی دانشکده راه میرم، به دنبال یک قربانی که عصبانیتم رو سرش خالی کنم. استاد و دانشجو و دوست و دشمن هم نمیشناسم.

میخندم، اما روز به روز بیشتر مصنوعی بودن خندهام و طبیعی بودن ماسکی که روی صورتم زدهام، آزارم میده.