زندگی

زندگی مثل یک کاسه آش رشته است. ملغمهای از چیزهای مختلف. خوشبختی همچون پیاز داغِ روی ظرف آش است. و بدبختی، نخودهای سفت و نپخته است. نسبت نخود سفت با پیاز داغ در کاسه آش تقریباً برابر است. ما همچنین میدانیم که نمیشود با هر قاشق آشی که میخوریم، لذتِ چشیدنِ یک تودۀ متراکم از پیاز داغ را هم تجربه کنیم. اگر چنین نبود، پیاز داغ هم دستکم به همان اندازۀ باقی مخلفات از ارج و قربش کاسته میشد.

پیاز داغ و نخود نپخته، شاید در همان چند قاشق اول، تمام شوند اما انقدر درگیر محاسبۀ امکان وجودِ نخود بعدی یا توده پیاز بعدی هستیم که یادمان میرود این ظرف عمر ماست که دارد خالی میشود.