چند شب بعد از شب پنجم

هنوز صبح نشده، بوی بدآوردن را میشد حس کرد. کمی بعدتر، امتحانی با منابع شلخته و ساده انگاشته شده که سختی ملالانگیزی داشت؛ بر حدس و گمانها، رنگ یقینی پاشید!

موقع ناهار، مطلقاً هیچکس نبود تا با من همراه شود. البته که روی مسئله خوردن وعدههای غذا به تنهایی، تمرین میکنم؛ اما کمی طول میکشد تا به آن عادت کنم.

سوار بر آلودگی جانکاه پایتخت، هر چه بیشتر پیش میرفتم گویی خنجری آخته محکمتر و پُر غیظتر، قلبم را میشکافت. و دستانی نامرئی گلویم را میفشراند. همۀ اینها برای دیدن بزرگترین و زیباترین لبخند شهر کم اهمیت و ناچیز مینمود.

در میانۀ راه اما، مبین، با زیر و زبر کردن خاطرات گذشته، نسبت دادن بیشتر زشتیها به من، به قدر کفایت به کارنامۀ پُر بارِ امروز افزود. اما... صفرِ آخرِ روز، حتی بعد از دیدن فیلم خوب "سینما-نیمکت" به ندیدن آن خندۀ وعده داده شده، رسید.